Prof. dr hab. Antoni Kopczewski
Urodził się w roku 1939 w Kownatach, w powiecie łomżyńskim. Po ukończeniu w 1957 r. Technikum Weterynaryjnego w Łomży, z nakazu pracy, przez dwa lata zajmował się unasiennianiem zwierząt w Zjednoczeniu PGR Kętrzyn. W 1959 r. rozpoczął studia na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie, które ukończył w 1965 r.
Pracę zawodową podjął bezpośrednio po otrzymaniu dyplomu lekarza weterynarii w Lecznicy dla Zwierząt w Gdańsku. Już po roku został jej kierownikiem. Nawiązał ścisłą współpracę naukową z Instytutem Weterynarii w Puławach, uczelniami weterynaryjnymi w Lublinie i Olsztynie, a także z Katedrą Chirurgii Akademii Medycznej w Gdańsku. W 1972 r. obronił pracę doktorską Badania nad przemieszczaniem i leczniczą skutecznością magnesu stosowanego przy urazowym zapaleniu czepca i otrzewnej u bydła, wykonaną pod kierunkiem prof. Stanisława Cąkały z Instytutu Weterynarii w Puławach. Niezwykle aktywny zawodowo, stał się specjalistą w zakresie chorób praktycznie wszystkich gatunków zwierząt domowych. Szczególnie wiele uwagi poświęcał zagadnieniom epidemiologii, diagnostyki, terapii i profilaktyki chorób zwierzą futerkowych, których hodowla koncentrowała się na Wybrzeżu Gdańskim. W latach 1977 – 1990 był kierownikiem Pracowni Badania Chorób Zwierząt Futerkowych w gdańskiej filii Instytutu Weterynarii. Przy współpracy z prof. Andrzejem Malczewskim z PAN, jako pierwszy w kraju opisał enzootię parazytozy u lisów wywołaną przez Cheyletiella blakei. Podobnie, po raz pierwszy, wykrył nieznaną wcześniej w Polsce chorobę – adenomatozę płuc u owiec.
W 1981 r. objął kierownictwo ZHW w Gdańsku. Funkcję tę pełnił przez 11 lat, w okresie największego rozwoju Zakładu, kiedy zatrudnionych było ok. 160 osób i istniały cztery oddziały terenowe. W 1982 r. na podstawie rozprawy Badania porównawcze nad leczeniem i profilaktyką urazowego zapalenia czepca u bydła ze szczególnym uwzględnieniem oceny stosowania magnesów uzyskał stopień doktora habilitowanego w Państwowym Instytucie Weterynarii w Puławach. Rok później został powołany na stanowisko docenta. W roku 1992 objął funkcję kierownika Oddziału Patologii i Chorób Zakaźnych ZHW, na którym pozostał do chwili przejścia na emeryturę w roku 2009.
W 1994 r. otrzymał tytuł profesora. Jego dorobek naukowy obejmuje 145 publikacji, 80 doniesień, 70 ocen leków, współautorstwo trzech podręczników. Profesor był członkiem: Komitetu Nauk Weterynaryjnych PAN, Światowej Organizacji Radiologów Weterynaryjnych, rad programowych miesięczników: „Medycyna Weterynaryjna”, „Życie Weterynaryjne”, „Hodowca Zwierząt Futerkowych”. Był współautorem Kodeksu Etyki i Deontologii Weterynaryjnej. Był także kierownikiem specjalizacji Choroby Zwierząt Futerkowych oraz krajowym konsultantem w zakresie dysplazji stawu biodrowego i łokciowego u psów.
Profesor wiele czasu poświęcał pracy społecznej. Trzykrotnie pełnił funkcję przewodniczącego Gdańskiego Oddziału PTNW oraz przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego Towarzystwa, dwukrotnie przewodniczył Gdańskiemu Oddziałowi Zrzeszenia Lekarzy i Techników Weterynaryjnych. Na początku lat 90. był rzecznikiem odpowiedzialności zawodowej Kaszubsko-Pomorskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej oraz przewodniczącym sądu koleżeńskiego.
W uznaniu zasług został uhonorowany: Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz odznaczeniami: Pro Scientia Veterinaria Polona i Merito Pro Societatae, a także medalem honorowym – Bene de Veterinaria Meritus. Dwukrotnie otrzymał nagrodę Ministra Rolnictwa.
Zmarł nagle w 2010 r., został pochowany na cmentarzu w Gdańsku.
Profesor Antoni Kopczewski był pasjonatem zawodu, w niezwykle konkretny sposób potrafiącym łączyć naukę z praktyką.
